Blog: Ik stap in de wereld van Toby en Tara…

Ik heb mijn dochtertje weggebracht voor haar dansles en besluit om 3 kwartier naar de Millse bossen te gaan, daar waar bijna alle foto’s zijn gemaakt van ons boek Alle wijsheid op een stokje.

Het is een prachtig bos en ik voel me daar altijd meteen thuis. Ik parkeer mijn auto en begin op mijn dooie gemak te lopen. Vol verwondering zie ik de kleurenzee van de prachtige kleuren van de herfst. Mijn lievelingskleuren. Ik voel de bomen alsof het dieren zijn, zo intens.
Ik moet opletten dat ik niet te vaak afdraai en niet te ver ga lopen, want oriëntatie is niet mijn sterkste kant. En soms vraag ik mezelf af of ik dat knopje oriëntatie wel heb. Maar goed, het is weer volop genieten in deze mooie bossen.  

Ik loop rond zonder doel en plotseling word ik naar een boom toegetrokken links op het pad.  Als ik dichtbij de boom ben, zie ik dat het DE boom is van het verhaal Stokjes.
Ik voel me dankbaar, deze boom heeft mij gewoon ‘geroepen’. Als je het mij van tevoren gevraagd had, zou ik deze boom nooit gevonden hebben.  Ik ga er tegenaan zitten. Ik voel de dankbaarheid van ons boek en word er emotioneel van. Ik blijf een tijdje zitten en voel de krachtige energie van deze dikke eik.

Ik bedank de eik en ga bij de bosvijver zitten die ernaast ligt. Ook een schitterende plek. Ik ga bewust precies op de plek zitten waar Tanja en ik hebben gezeten toen we zelf op de foto werden gezet door Erik, onze top privé fotograaf. Dan besef ik hoe ik in deze hele korte periode van ongeveer een half jaar geleden, zoveel veranderd ben en zoveel bewuster ben geworden, en de wereld veel intenser kan beleven. Weer komt er een enorme dankbaarheid over me heen.

Mijn gedachten dwalen af naar de inspiratie die Tanja en ik gisteren mochten ontvangen: een fantastische belevingsworkshop voor kinderen, zodat ze mee genomen worden in de wereld van Toby en Tara en gaandeweg hun eigen schatkistje mogen vullen. Ik word alweer blij van alleen al deze gedachte.

Ondertussen is het tijd geworden om richting de auto te lopen. Ik sta op en maak een vreugdesprongetje van alle mooie belevingen en kijk snel achterom of niemand het gezien heeft. En ja… er loopt een vrouw achter mij. Ach, niet erg. Ik maak een klein praatje met haar en loop met mijn hoofd in de wolken terug richting de auto. Tenminste… daar ga ik van uit.

Maar oeps, even slaat de paniek toe. Ik voel het in mijn hele lijf. Ik ben verdwaald! Dadelijk ben ik te laat bij mijn dochtertje. Pff.. even een paar keer diep ademhalen. De rust komt weer terug. Eigenlijk moet ik er ook weer om lachen. Ik heb tenslotte zelf het verhaal Verwaald geschreven en nu ben ik ook nog in hetzelfde bos écht verdwaald!

Ik denk aan het verhaal. Er staat in geschreven dat je aan de stand van de zon kunt zien waar je bent. Ik kijk omhoog en zie de gouden zonnestralen door de bomen schitteren. Ik weet hoe de zon een half uur geleden had gestaan. Dus volg ik de zon, en ja, ik loop rechtstreeks terug naar mijn auto.

Ik voel mezelf zo intens gelukkig. Ik ben vandaag ‘zomaar’ zelf beland in de wereld van Toby en Tara… en beleef hoe mooi het leven is!